2011

Het personeel mag dan niet veel te melden hebben, maar ik wel!
Graag zou ik even van de gelegenheid gebruik maken om u te informeren over een jaar met een heel vreemd staartje...

Het begon allemaal zo goed en vredig en vertrouwd. Een prachtig voorjaar en het voornemen van het personeel om een moestuin te beginnen. Rulle grond en groot geluk, ik zweer het u, geen vuiltje aan de lucht.
Het keerpunt kwam een paar weken voor het personeel op vakantie zou gaan en de oude viervoeter niet meer te redden bleek. Dat wisten wij natuurlijk al lang. De mand die we anders vaak deelden mocht de viervoeter toen helemaal zelf gebruiken. Wij aaibaren onder elkaar hebben zo onze eigen manier van respect tonen.
Toen de viervoeter was vertrokken, kregen wij extra veel knuffels en aaitjes, lekkere hapjes zelfs, en natuurlijk die heerlijke mand waar je helemaal uitgestrekt op je rug uren in kan slapen.
Zo had het van ons nog jaren mogen blijven. Zo heerlijk rustig en vredig.
Helaas.
Het personeel bracht enkele weken geleden plotseling dat witte ding dat u achter mij ziet liggen mee naar huis. Nooit gedacht dat het personeel zo'n slechte smaak zou hebben. Het witte ding beweegt, boert als het te gulzig water drinkt, laat windjes, en het aller ergste... het heeft die heerlijke mand ingepikt.
Uit protest heb ik eerst een paar dagen boven gewoond. Het personeel moet natuurlijk wel even voelen dat dit een niet gewenste wending is. Maar nu een paar weken verder blijkt dat witte ding best grappig, het gaat namelijk in zn achteruit als ik de kamer binnen kom, echt waar. Het witte ding heeft respect voor mij. Dus slaap ik nu weer beneden in de stoel. Naast haar. Saar.