denk dat dit weblog z'n langste tijd gehad heeft.
Ik begon ermee in september 2003 omdat er op dat moment gewoon geschreven moest worden. Er moest iets uit.
Ongehinderd en ongeremd kon ik mijn gang gaan in de beschutting van de anonimiteit. Fijn was dat, heel erg fijn.
Inmiddels lezen familie, vrienden en werkgevers mee, en ik merk dat dit van grote invloed is op wat ik mezelf toesta om te schrijven.
Denk dat ik maar eens op zoek ga.
7 reacties:
op zoek ga naar?
Zo herkenbaar, lastig is dat hè? Vind!
Jammer en logisch die zelfcensuur. De enige remedie is (volgens mij) om je een echt anonieme identiteit aan te meten, waarbij er geen relatie is met de fysieke werkelijkheid en alles ongeremd kan. Verzin je eigen virtuele alter ego, avatar. Dat lijkt mij de social uitdaging van deze eeuw. Leef 2 levens, als je 1 niet genoeg vindt.
Was zelf ook al voorzichtig aan het oriënteren.
Word je er ook op een vervelende manier op aangesproken dan? Ik vind het altijd mooi om flarden uit je leven te zien in woorden of beelden. Kan me voorstellen dat je dat niet zomaar met iedereen wilt delen maar als je 'onderduikt' blijft alles bij jou. Da's zonde van je werk.
Hoe langer ik er over nadenk ( en ja je hebt me aan het denken gezet) hoe meer ik denk " laat je zien !!! "
Het anonieme van internet is niet iets om in te schuilen. Ik herken je dilemma maar shit zeg moeten we niet juist soms een statement maken, ons te durven laten zien en aanspreekbaar zijn?
Eensch met Elianne, wat zegt ze dat mooi. Maar ik kan me voorstellen dat je als 'blogoraurus' (2003!)er ook een keer klaar mee kan zijn. Misschien was je blog ooit een podium zonder (bekend) publiek. En zit de zaal nu voor je gevoel vol met bekende ogen... dat voelt anders, kan ik me voorstellen, maar je groeit ook... denk ik...
Misschien heb je je blog niet meer nodig? `
Succes met vinden...!
@Elianne: allereerst: je hebt helemaal gelijk! maar.
Er is een maar. Maar ook een een groot verlangen om meer te laten zien. Wat wel en wat niet? Het verlangen is beangstigend grenzeloos.
Het ingehouden brave 'praatje plaatje' zoals ik mn weblog op dit moment ervaar, is meer een uiting van sociaal wenselijk gedrag en daardoor frustrerend en weinig inspirerend. op dit moment.
Ben moed aan het verzamelen om dit plekje weer voor mezelf op te eisen. Los van mn rol als moeder, dochter, etc.
Een reactie plaatsen